Гісторыя аднаго вар`ята(трошкі па матыву ”ГІСТАРЫЧНЫ ЛЕТАПІС вялікай ВАЖНАСЦІ!!

(А па-просту кажучы, СТАРОНКІ ЖЫЦЦЯЎ 2 ВАР’ЯТАЎ) “ –Юлі Куляшовай

На тым тыдні на старон.”Зараз ці ніколі” з’явіўся мой артыкул “Час быць РАЗАМ” а потым напісаны мацней словы(мацней-для мяне)”ПРОСТА БЫЦЬ РАЗАМ”. Там я пісаў”хто ж такі супраціў??? Хто супраць Дыктатуры?Хто супраць цемры?” пісаў агульна. І пра тых,хто прытрымліваецца супраціву,для каго Супраціў-мэтад выжываньня,пра тых,хто яшчэ можа чакаць. Але яны УСЕ НЕ падтрымліваюць уладу. Людзі розныя.я пісаў у вершы(верш называецца “Вышэй”)

…прычына не ў расе

Прычына не ў зорках,не ва ўзросце…

…Прычына ў аСобе,прычына ў сэрцы,…

 Некальні дней таму Юля <lj-cut> вымавіла словы Караткевіча “Калі бачыш чалавека,які ідзе ў адзін бок з тобою,не выпускай яго з віду(з выгляду).”(не дасканальна).Я не кажу,каб вы судзілі па мне,(што такія ўсе беларусы).Але такія ёсьць… і вось вам прыклад – Я. J

  2006 – год які стаў для мяне ПУНКТАМ ПЕРАХОДУ МЯЖЫ майго жыцьця,на той момант новага. Я НАРАДЗІЎСЯ Ў СССР,але ШЧЭ РАЗ і назаўсёды нарадзіўся ў 2006. Некалькі людзей працавалі над мною(не баюся так казаць), тады,я заўважаў,што зьмяняўся,але не думаў,што будзе далей са мною. А ШТО БУДЗЕ??? ВОСЬ Я- ТАКі якім мяне зрабілі . Я сам не перашкаджаў свайму росту.Напэўна і сам падганяю планку так як хацеў.

Нядаўна я напісаў у сваім дзённіку:

Чалавек не можа сам зьмяніцца,Чалавек зьмяняецца пад прымусам(прыгнётам) другога!Нават не заўважаючы гэтага! …

 У МАІм варыянце пад прымусам некалькі чалавек. Некаторыя людзі сачылі за маім жыцьцём. Гэтыя людзі не бачылі,што адбываецца са мной і з маім сэрцам.Для іх я той нефармальны рамантык. А Я вось такі.

    Калі ў грудзёх маіх перастане грукатаць кроў

І пакіне ляжаць мяне пасярод лесу вітрын

І брукаваных палёў,

І шэрань на бровах, на вуснах

Ператворыць мяне ў частку ляндшафту калі,

Я й тады застануся сынам

Беларускай зямлі.

Калі расколіцца абалонка рэха пранізьлівым шэптам гукаў,

Калі я застануся самай напружанай нотай.

          Я застануся

Сынам істоты ў коме, як заўсёды, ніякіх зрухаў.

Апошнюю песьню сваю ахвярую Беларусі.

Калі я разьбіты ўшчэнт, калі мяне засталося так мала,

Калі расьпятае сэрца бязвольна трымціць на чыіхсьці далонях,

Калі ня спраўдзіцца ніводная мара,

Да няплоднай зямлі тваёй прыгарнуся.

Жыцьцё сваё ахвярую Беларусі.

Неба, зямлю,паветра,

свабоду, сэрца, жыцьцё,

усё што ёсьць, усё Ахвярую Беларусі.

                                                      ТАВАРЫШ    МАЎЗЭР

Зіма 2006(студзень,люты)  .

Вось пра мяне,для таго,каб прасачыць як жа я з`мяняўся: а ты ўмееш рабіць"тонкіе намёкі".

Вясна 2006. Рушыў,крочыў. Быў у Менску 25. На Майдане ў ноч 25-26(гуляў).Тады зразумеў сэнс “Свабоды” і змаганьня. Бачыў моладзь з джынсавымі стужкамі,са значкамі.Самі разумееце як я першы раз да гэтага мог паставіцца. Мяне амаль перла. Маё толькі-толькі запаленая сэрца дрыжала(закаханы ў Беларусь) калі я быў на Майдане(25-26)”ТУТ БЫЛІ ЛЮДЗІ,ТУТ ЗМАГАЛІСЯ ДВА ДНЯ ТАМУ І НАПрацягу тыдня,ТУТ БЫЛА СВАБОДА” 25-26 нікога акрамя АМАПА не было. АМАП СТАЯЎ. Я ПРАХАДЗІЎ ПА Плошчы З ТАКІМІ ДУМКАМІ.НАВАТ Не растлумачыць.

Так нарадзіўся ПАТРЫЁТ. НЕ,НЕ. МНЕ запаліла сэрца Юля Куляшова. БЕЗУМОЎНА.Запаліла маё беларускае сэрца. ДА так,што да гэтых пор. Паказала мне родную мову ва ўсіх сэнсах гэтага слова.

Вось словы без якіх у гэтыхз момант не атрымаецца.

 КІНЬ Позірк на мяне.

бачыш у мяне ў вачах полымя...

Пазбавіць мяне гэтага нельга,Нельга забіць мой дух.

Бачыш мае вочы,І што нам цемра вечнай ночы.

Усё адбудзецца,адбудзецца з маім удзелам.

Я бачу вочы старых і вочы маладых

У іх адно і тое ж,Ведаеш гэта яднае іх.

Непераможныя(Чырвоным па белым).

Бачу чытачы ўжо разумеюць у чым ТУТ справа. \

Летам быў у Кіеве. Бег  на Майдан не для таго,каб пахадзіць па крамах. Хаця і крамы безумоўна былі ў маём сьпісе. Дзяцячы максімалізм пагнаў мяне ў метро на Майдане НЕЗАЛЭЖНАСЦІ. Пабег не за марозівам,не за хахольскім шакаладам,а за сьцягам Украіны і за дыскамі і кнігамі,якія потым у мяне бралі ўсе знаёмыя.Проста Ўкраіна моцная ў нацыянальная якасьці краіна. Такіх людзея я не бачыў. Яны ветліва ўсьмехаліся мне(са значком”Размаўляй са мной па-беларуску.) паказвалі пальцамі. Я бачыў каляметры дрэваў з стужкамі колеру ПАМАРАНЧ. Такога я не бачыў ніколі.

Потым лета. Неяк я сам дадаў што нехапае ва мне, і, ВОСЬ, Я.

  Але ШОЎ шчэ не скончылася. Крочыць канешне станавілася цяжэй,ва ўсіх сэнсах. вОСЕНню зразумеў,што такое НЕНАВІСЬЦЬ. І зразумеў,што той,хто можа ненавідзець можа па-сапраўдныму КАХАЦЬ. Ужо памёр дзяцячы максімалізм. ЁН проста не вытрымаў мяне і падумаў,што затрымаўся ў мяне. Дзякуй і яму.

Я чалавек невядомай пароды-  Такія правілы этыкету, такая мода. (Тав.Маўзэр).

Ну вось і ўсё.

СТОП. Не магу без гэтага.

Арыгінал (Знайшоў)

Я  (23.06.2006 10:36)

яна казала мне:адпусьцi у паветра

каб ляцела я  свабодна праз хмары

не шукала прытулку,каб была як анёл,

мне было цяжка,я доуга думау,

але адпусьцiу яе,а сам памёр

Юля Куляшова.

сумны верш..да таго ж тЫ ЖЫВЫ!!!І гэта цудоўна!для мяне жывы!!

пра сваю Нямэччыну я ўжо даўно падумала..таксама не ведаю, як вытрымаю ...без цябе..'ле ж будзем трываць, як заўсёды трывалі!праўда?;-P

хто б мог падумаць..шчэ тады, у далёкім снежні..., што ўсё будзе менавіта так.вось ты мог??

     Мабыць яна супраць,што я менавіта так напісаў гэта,што я гэта ўставіў гэта сюды.Не вытрымаў… J

   У ВЕРШАХ (скарочаныя вершы)

“Мы” (прысьвечана Юлі)

МЫ НЕ СЬМЯеМСЯ КАЛI КАЖАМ НА РОДНАМ

МАБЫЦЬ ВЫ ЛIЧЫЦЕ ГЭТА НЯ МОДНЫМ.

“Віртуальная”(проста)

Кожны адказ  у смс : усё ок

кожны крок,як паўтор"Усё зноў"

не бачу,не думаю,што будзе далей

я не прадчуваю ў сэрцы каханьне кроў

   “я абраў   Свабоду“

людзі!адкажыце,ці можна жыць без думкі?

калі за цябе думае нехта іншы

людзі!не маўчыце,бярыце свае сумкі

выходзьце на прастору,запоўніце пустыя нішы

каб пазнаць-ТЫ БЕЛАРУС!

паглядзі на сябе з другога боку

адкажы на гэта  - Я ганарусь!

Ты ўздымаешся ў паветра высока

свабода ці сьмерць?

я абраў свабоду,жадаю яе мець!

ты ідзеш,не тым шляхам якім  мы

як ты можаш,можаш так жыць?

як у сакавіку зноў на плошчы зьвязна!

зараз мы трамаем "Свабоду палітвязьням"

як так можна сябе не патрымаць?

каб потым,як зьвер  сабе адчуваць!

Свабоду палітвязьням !

за яе змагаемся,трымаемся зьвязна!

  “Прысьвечана ёй”

Я спрабую шукаю падобнасьць  яе

I зноў  неўдаласьць штурхае мяне

…

Я шукаю паўсюль,шукаю паўсім

Па вачах,па нагах,па думках,па словах

Я знайшоў б,узяў…

“Маё змаганьне”

Іду я па вуліцы не таропка

Праходзяць людзі паміж мяне

Не шукаючы канчатку,дзе іхняя кропка

Сьпяшаючыся  ў цемру,а я нібыта ў сьне

Я шукаю выйсьце,не губляю сілы

Я праходжу прыпынкі,прабягаю вакзалы

Я іду без зброі,не трымаючы  вілы

Я ўжо не такі,не для вас я-васалы

Я ўжо не такі,якім быў я ўчора

Я  маю ненавісьць,Я маю каханьне

Не сьпяшаюся сёньня,плыве хваля мора

Я збіраюсь ў бой,я маю жаданьне

Маё змаганьне ,што я ВАС не паважаю

Маё змаганьне,мой характар скажае

Я супраць,Я супраць,мо так мне лепей

Я боль стрымліваю,дапамагай “ХЭЙ,БІ!”

Мой андэграўнд (песьня прысьвечана ўсім каго я ведаю)

1) Ад крытыкі мае сілы ўсё мацней ды  мацней

Цёмныя хмарыя нада мною усё хутчэй

Стварыла мне крыла,я лячу ў неба вышэй,

Мяне не хвалююць другія,якія кажуць цішэй!

Рэфрэн

Дзякую,вы стварылі мне крылы!

Я буду ляцець пакуль хопіць сілаў!

 Калі я  зноў вярнуся , мяне сустракайце !

А пакуль страляйце ды ў кропку трапляйце!

2) Падземка,машыны,шляхі ды трамваі

Дарога да яе новы шлях стварае

Лясы,раўніны,подыхі ды зоры

Я не забыўся на гэта,пераадолеў я горы

Рэфрэн

3) Мне ужо усё роўна,я нават не азіраюся

Побач мяне ўжо няма бруду,і ў ім я не капаюся

Бесэнсоўная бітва,барацЬба без мэтаў

Гэтая песьня са стылям,без стыля толькі рэтро

Пройдзе час,паглядзіце ВЫ  на нас

Азірацца будзе позьне,і ня трэба ,як раз

А пакуль цемра ды нейкі маразм

А я ў сьвятле забыўся пра вас

Гэта песьня са стылям

Без стыля толькі рэтро

Нізкачастотнасьць

І не твая годнасьць

Зразумелі словы

Праз такія годы?!

Гэта песьня са стылям

Вы кажыце “ТАК”

А я ў адказ “FUCK” </lj-cut>