111290

Пра тое, як у Бабруйску прайшла самая доўгачаканая музычная падзея года распавядае журналіст і прамоўтэр беларускіх гуртоў Алесь Сьнег.

15.00 Клуб "RELAX". Прыступкі каля клуба запаўняюцца нефармальнай моладдзю. Музыкі праходзяць у клуб. Усё як у 2004-05, калі я пачаў хадзіць на сэйшны. Але ў гэты раз нешта ўсё ж такі не давала адчуць настальгію па тых часах. Замінала адсутнасць знаёмай альтэрнатыўнай атмасфэры. Змяніўся кантынгент: нефармальна моладзь стала больш гламурнай, многія маладыя музыканты сталі пафасней, чым гэта было раней.

Па прыемна-знаёмай традыцыі са спазненнем пачалі запускаць народ у клуб. Пачаўся доўгачаканы MMF-2011.

Энэргічным вядучым фэста аказаўся вакаліст гурта ТТ-34 Любамір Крыжаноўскі. Ён даволі цікава аб'яўляў гурты, спасылаючыся на іх біяграфію і розныя факты.

Першым на сцэну выйшлі "Evil Fish", якія пазыцыянуюць свой стыль як Positive Rock. Гэты малады гурт з Бабруйска, але першы раз выступаюць ў сваім горадзе, бо папярэднія выступы былі ў Мінску. Бабруйск славіцца тым, што ў музыцы задзейнічаны не толькі мужчынскі пол. "Evil Fish" не выключэнне. На гітары у гурце грае дзяўчына (Каця). Гурт, насамрэч, адыграў пазітыўную праграму, але з мінімальным выкарыстаннем рухаў.

Наступныя на сцэну падняліся хлопцы з "No TIME to DIE". Гурт знаёмы ўжо не толькі ў Бабруйску. Музыкі выступілі як заўжды: жорстка і сурова. Заўважыў той факт, што прысутныя ведалі песьні гурта, а гэта немала важна. Не ва ўсіх бабруйскіх гуртоў ёсць хіты. І трэба адзначыць, што "No TIME to DIE" працуе даволі актыўна. У гэтым годзе ўжо выдалі сінгл "Нет времени умирать".

Агрэсіўная музыка зьмянілася лёгкім старым рокам "Нейтральнай зоны". Гурт знакаміты ўсім "мамантам" рок-канцэртаў Бабруйска. Перад канцэртам адзін з такіх "мамантаў" пахвастаўся мне, што мае дома касэтку "Нейтральнай зоны".

Затым сыгралі свае песьні пераможцы MMF-2010 гурт "+1". Прысутныя ўжо якраз разагрэліся папярэднімі выступамі, і пад "+1" ладзілі "сценку на сценку", слэмы і мошы.

Пасля "+1" пачалася конкурсная праграма. Фінал ММF-2011. Да фінала дайшлі 5 гуртоў.

Адкрыў конкурс гурт "NEVER BACK DOWN". Музыкі значна падраслі ў сваёй творчасьці. У гурт дадалася электроніка. Гледзячы на іх, думаў, колькі ж у іх энэргіі: вакалісты бегалі і прыгалі па ўсёй сцэне амаль не спыняючыся, паднімалі народ паміж песьнямі.

Конкурсную эстафету прынялі на сябе музыканты з "The Garden Of Insanity". У камандзе граюць пераважна дзяўчыны. Ужо многім знаёмая вакалістка Насця давала спёкі. Не раз на папярэдніх канцэртах чуў "за кулісамі" рэплікі "Не фіга сабе ў яе гроўл" - "А яна яшчэ і чыстым спявае цудоўна".

Наступнымі канкурсантамі аказаліся хлопцы з “Grader”. Гурт з першай песні запаліў энэргічную музыку, пад  якую немагчыма было стаяць на месцы.  Трымаць публіку ў вакаліста гурта атрымалася на ўзроўні. Здавалася, што ён вельмі добра ведае, што такое бабруйская публіка і што з ёй трэба рабіць.

Затым на сцэне з’явіліся музыкі гурта “TUONELA”. Каманда грае Death metal.  Маладыя хлопцы паказалі, што такое олд-скульны мэтал.  Падчас выступу гурта часценька на сцэне і са сцэны прыгаў нейкі мужычок.

Пасля дэз-мэталу з імпэтам на сцэне з’явіўся яшчэ адзн мэтал-гурт “Сияние Астарты” . Каманда сыграла сваю экспрысіўную праграму з выкананнем трэкаў на тэму міфалогіі і цёмнай рамантыкі.

Так скончынался конкурсная частка, але не сам фэст.

На канец чакалася гарачае. Гурты, якія можна назваць прафэсіяналамі сваёй справы.

“AMFION”. Гурт ужо паспеў змяніць склад і пераехаць у сталіцу. Працуе ў музычнай сферы “AMFION” актыўна і даволі прагрэсіўна. Гурт грае альтэрнатыўны рок з вялікі дозамі рамантыкі. Мною былі заўважаны пары (і не адна), якія пад час выступу гурта цалаваліся, танчылі разам. “AMFION” з’яўляецца прыкладам таго, як якасна рабіць рок музыку.

Наступныя на сцэну падняліся музыкі гурта “ПОЛЕ-8”. На рок-пляцоўцы гурт дзейнічае ужо больш за 10 год. Файная музыка і прыемны вакал. Падчас выступу прысутныя ўважліва слухалі гурт і рэлаксіравалі.

Канцэрт быў скончаны як і ў старыя добрыя часы выступам гурта “STRAIGHT LAND”. Каманду можна справядліва назваць монстрамі бабруйскай альтэрнатыўнай сцэны.  Я яшчэ ў свае 14 пад іх адрываўся.  “STRAIGHT LAND”, бадай, адзіны з нешматлікіх гуртоў горада, пра які ведаюць ва ўсёй краіне. І самае важнае, што гурт працягвае актыўна граць.

Перамог на конурсе гурт "The Garden Of Insanity". Інтэрвію з гуртом выйдзе крыху пазьней.

П.С. Хачу падзякаваць арганізатарам MMF-2011. Я заўжды кажу, што без іх маладыя бабруйскія гурты бы так не падняліся. Паважаць і насіць на руках трэба такіх арганізатараў. Яны працуюць для нас

П.С. 2

Трэба адзначыць, што я быў у журы… І ў гэтым артыкуле выказаўся аб’ектыўна наконт ацэнкі выступаў гуртоў. Прашу не шукаць падвохаў.

У сярэднім за сваё жыццё чалавек праводзіць у прыбіральні каля пяці гадоў. У заходніх краінах да праблемы камфортнасці грамадскіх прыбіральняў падыходзяць з разуменнем, нават ёсць “Сусветная туалетная арганізацыя”  (World Toilet Organization) і адзначаецца “Сусветны дзень туалета” (19 лістапада)

Згодна з сацыяльнымі стандартамі ў сфере ЖКГ і згодна з Пастановай Савета Міністраў РБ ад 30 мая 2003 года №724 “Пра меры па ўкараненні сістэмы дзяржаўных сацыяльных стандартаў па абслугоўванні насельніцтва РБ” у гарадах і гарадскіх пасёлках павінна быць не менш адной грамадскай уборнай на 1000 жыхароў. Пакуль у больш чым 200-тысячным Бабруйску няма нават 200 сан-прыбораў ва ўсіх  грамадскіх прыбіральнях.

Для таго, каб разабрацца са станам і колькасцю грамадскіх прыбіральняў у Бабруйску я вырашыў адправіцца на экскурсію.

А пачаў з цэнтру горада, бо там часта збіраюцца кампаніі моладзі, сустракаюцца пары, на лаўках адпачываюць старэнькія жыхары гораду, а мясцовыя бабручане, вядома, у цэнтр водзяць на экскурсіі гасцей.

І першым адкрыццём для мяне стала тое, што грамадская прыбіральня на плошчы Перамогі зачыненая на рамонт. Аказваецца, што там праводзіцца поўная рэканструкцыя. На рамонт выдзелены сродкі у памеры 214 млн. рублёў. Да раконту яны была бысплатнай, а цяпер, пасля адкрыцця прыбіральня стане платнай.

Прыбіральня на пл. Перамогі. фота:bobruisk.ru

На плошчы Леніна, а менавіта ў дварах, стаіць біёпрыбіральня, але яна, што самае цікавае, зачынена. На рынках і міні-рынках Бабруйску грамадскія прыбіральні ёсць. Яны платныя.  На вакзале і аўтавакзале таксама маюцца прыбіральні. Яны там даволі камфортныя, блізкія па якасці да еўрапейскіх стандартаў. Кошт іх дасягае тысячы рублёў.

Далей я накіраваўся у мікрараёны Бабруйску. У мікрараёнах грамадскіх прыбіральняў я не знайшоў. А значыць тут, калі прыспічыць, людзі павінны шукаць укромныя месцы і парушаць маральныя і заканадаўчыя нормы.

“Усе песні, якія трапяць на інтэрнэт-дыск зусім новыя, цёплыя, так сказаць. Яны будуць зараджаць вас пазітывам і добрым настроям усё лета”, - кажа адзін са стваральнікаў дыска Алесь Сьнег.

А таксама, кампанія MOLADZ.ORG распачынае конкурс на вокладку інтэрнэт-дыска “MOLADZ.ORG – Са смакам лета”

Вокладка павінна адлюстроўваць сонечны, летні настрой.

Аўтары лепшых варыянтаў атрымаюць прызы.

Варыянты дасылаць на snegmoladzorg@gmail.com

Любыя пытанні наконт конкурсу можна задаваць сюды - http://vkontakte.ru/id5867146 (Алесь Сьнег)

У Бабруйску прайшоў паказ дакументальнай стужкі «Гульня ў вайнушку», знятай Антонам Цялежнікавым для тэлеканалу «Белсат».

Стужка паказвае цяперашняе беларускае войска – ад побыту да ідэалогіі. Аснову фільма склалі расповеды палітычных прызыўнікоў – Франака Вячоркі, Івана Шылы, Андрэя Цянюты ды іншых грамадскіх актывістаў. Некаторых з іх, не зважаючы на кепскі стан здароўя, прызывалі на вайсковую службу. Успаміны палітпрызыўнікоў чаргуюцца з афіцыёзнаю вайсковаю прапагандаю – яна даводзіць, нібыта толькі 1 % жаўнераў хацелі б пазбегнуць службы.

Чарговы твор майго дзеда

Летам 1943 года немцы, пацярпеўшы паражэнне на Курскай дузе, пачалі адступаць на захад. Заварушыліся яны і ў нашай мясцовасці, пачалі часцей ездзіць у бок Друці, да Азяран, праводзячы рэкагнасціровачныя, падрыхтоўчыя работы да будаўніцтва лініі абароны на рубяжы Друці.

Часта здаралася, што нямецкія аўтамабілі па дарозе з Вірычава на Азяраны падрываліся на мінах, устаноўленых партызанамі. Немцы ведалі, што шмат вірычаўцаў ваююць у лесе, і што многія вяскоўцы звязаны з партызанамі. Вось і вырашылі яны прымяніць супраць жыхароў Вірычава рэпрэсіўныя меры псіхалагічнага характару. У сваіх загадах яны падкрэслівалі, што адказнасць за стан дарог павінна несці мясцовае насельніцтва.

    На практыцы гэта рабілася так. Чалавек 20-30 мужчын, жанчын і дзяўчат зганялі ў гурт. Збіраў людзей і арганізоўваў мерапрыемства па камандзе немцаў стараста Нічыпар Мурзянкоў. Пры гэтым дэманстравалася “гуманнасць” – з аднаго дома ў групу заложнікаў больш аднаго чалавека не бралі. Затым запрагалі каня і прычэплівалі да яго на шырыню дарогі 2-3 бараны. Уперадзе ішоў конь з баронамі, за ім услед – пяць падвод, а за падводамі рухаліся 4-6 шарэнг людзей, па 5 чалавек у шарэнзе. Далёка ззаду ішлі 2-3 немцы або паліцэйскія.

  Вось такое жудаснае шэсце заложнікаў павінна было праходзіць шлях ад Вірычава да Азяран і назад. Тое ж рабілася і па дарозе да Ціхініч. У гэтым смяротным мерапрымстве прымалі ўдзел амаль усе жыхары вёскі. Кожны з іх¸ робячы чарговы крок, з жахам чакаў выбуху. Сямён Крэз, якім выпала раз кіраваць канём з бараной, успамінаў потым, што пасля гэтага ў яго тры дні калаціліся рукі ды ногі.

 Але ці то Бог быў літасцівы да людзей, ці то міны былі з сакрэтам, толькі выбухаў не здаралася. Адразу пасля баранавання дарогі немцы выязджалі на яе смела. І якраз тады варожыя аўтамабілі ўзрываліся зноў. Раззлаваныя немцы яшчэ раз арганізоўвалі смяротны картэж, ужо з большай колькасцю людзей. І так было на працягу некалькі месяцаў, да позняй восені 1943 года. Але і пасля ўзмоцненага.скароджання адбывалася ўсё тое ж: аўтамабілі падрываліся на дарозе.

Відаць, як толькі немцы пачыналі арганізоўваць “баранаванне”, гэта станавілася вядома партызанам. Хутчэй за ўсё, іх мінёры сядзелі недзе ў хмызняку, пільна назіралі за шэсцем, а пасля яго праходу хутка ўстанаўлівалі міны.

 Выпадак падрыву на міне адбыўся толькі раз. Выбухам адарвала нагу падлетку Лёніку Шумілаву, калі ён ішоў у ціхінічы на раздабыткі солі. І да гэтага часу перад маімі вачыма стаіць малюнак: Лёнік на драўлянай назе клыпае ў школу ад за 6 кіламетраў у Заполле.

 У барацьбе з партызанамі немцы прадпрымалі і іншыя псіхалагічныя сродкі. Восенню 1943 года ў вёсцы размясцілася інжынерная часць, якая будавала лінію абароны па Друці. Партызаны ўжо не маглі вольна праходзіць праз Вірычаў на заданні ў бок чыгункі Жлобін-Цялуша. У гэты час яны хадзілі па полі паміж Вірычывам і Ціхінічамі. Другім маршрутам быў шлях з Крушынаўскага лесу на ўскрай Навасёлак, затым Ціхініцкі лес, раўніна паміж Кашарай і Ямным і так да самай чагункі.

 Каб перашкодзіць гэтым рэйдам партызан, немцы мабілізавалі вірычаўцаў для аховы шляху паміж вёскамі. Людзі расстаўляліся на адлегласці 30-40 крокаў, каб можна было добра чуць адзін аднаго. На ўскрайках вёскі стаялі пасты паліцэйскіх, а ў першых дамах Вірычава і Ціхініч дзяжурылі немцы. Калі ж праз гэты жывы ланцуг праходзілі партызаны, то вяскоўцы павінны былі перадаць гэтую падзею да бліжэйшага нямецкага паста.

Але і тут задума немцаў не спрацавала. І партызаны, і вірычаўцы прымянялі хітрасці. Перад тым, як прайсці ланцужок з жывых людзей, партызаны ўперадзе аускалі некага з мясцовых. Той па постаці пазнаваў дазорнага, падыходзіў да яго і ціхенька зваў. Убачыўшы свайго, а часам і сваяка, вартаўнік нічога не гаварыў суседу. Партызаны праходзілі праз ланцуг. А калі гэта зрабіць не ўдавалася, то яны праходзілі паўз вахту як мага хутчэй, бо ведалі, што сігнал па ганцугу перадаецца замаруджана. Пакуль крыкі даходзілі да немцаў, пакуль яны даязджалі да месца пераходу партызан, тых ужо і след прастываў. Пастраляюць немцы ў цемру і вернуцца ў вёску.

Такім  чынам ахоўваўся шлях паміж Ціхінічамі і Фалевічамі. Нашай сям’і і іншым сем’ям з вёскі, па прапанове партызан пашанцавала выйсці ноччу з Валок гадзін за пяць да знішчэння гэтай вёскі 13 кастрычніка 1943 года. Там мы знаходзіліся як партызанская сям’я, а іншыя хавалі там ад немцаў кароў. Мы прабіраліся на Падсобнае ў бок Вірычава. На дарозе Ціхінічы-Фалевічы стаялі вартавыя, больш паліцэйскія, якія час ад часу стралялі ракетамі.

 Мне, дзевяцігадоваму хлапчуку, было  страшна. Усё здавалася, што ў святле ракет нас бачна са шляху.

А жыхары Вірычава пасля вайны доўга ўспаміналі тыя жудасныя картэжы, калі прамянялі барану вясной, у час палявых работ.

Если вы спите в позе свободного падения